Wykres
Jak czytać mapę poziomic?
To jak mapa turystyczna. Każda linia łączy punkty, w których funkcja ma tę samą wartość (tę samą „wysokość” z). Kolor mówi, jak wysoko jesteśmy: od ciemnej czerwieni (nisko), przez pomarańcz, do jasnożółtego (wysoko). Tam, gdzie linie leżą gęsto, wykres jest stromy; tam, gdzie rzadko — prawie płaski. Szare kreskowanie oznacza punkty spoza dziedziny.
Dziedzina
Punkt P i przekroje
Płaszczyzna pionowa przechodząca przez P przecina powierzchnię wzdłuż krzywej — to zwykły wykres funkcji jednej zmiennej. Nachylenie stycznej do tej krzywej w punkcie P to pochodna cząstkowa.
Pochodne cząstkowe, gradient i płaszczyzna styczna
W punkcie P
Gradient ∇f wskazuje kierunek, w którym funkcja rośnie najszybciej (strzałka na mapie). Jest prostopadły do poziomicy przechodzącej przez P, a jego długość |∇f| to nachylenie w tym kierunku. Woda spływałaby w kierunku przeciwnym. Płaszczyzna styczna (zaznacz ją pod wykresem) to płaszczyzna, która przy P najlepiej przylega do powierzchni.
Punkty krytyczne i ekstrema lokalne
Całka podwójna
Dla f ≥ 0 całka podwójna po obszarze D to objętość bryły między płaszczyzną z = 0 a wykresem, stojącej nad obszarem D. Przybliżamy ją słupkami: dzielimy obszar na małe prostokąty i nad każdym stawiamy słupek o wysokości f w środku prostokąta. Im drobniejszy podział, tym bliżej całki.
Ten sam suwak jest też nad wykresem 3D — tam od razu widać, jak zmieniają się słupki.
Granica w punkcie
Granica w punkcie (x₀, y₀) istnieje, gdy wartości f zbliżają się do jednej liczby niezależnie od tego, którędy podchodzimy do punktu. Wystarczą dwie drogi z różnymi wynikami, żeby granica nie istniała. Zgodność wielu dróg jeszcze niczego nie dowodzi — dlatego na końcu sprawdzamy wszystkie kierunki naraz (współrzędne biegunowe).